LOGO

Seven Six O’ Nine

Jul 06, 2009 in Aila fever, Contemplation, Raves, Reminiscing

When I started blogging almost 3 years ago, it was all for the purpose of killing time and boredom.

Hindi biro ang pinagdadaanan ng isang OFW na malayo sa pamilya, at nag-iisang nakikipagsapalaran sa isang bansang dayuhan para lang mabigyan ng magandang buhay ang mga pansamantalang iniwan sa pinas.

Ang unang mararamdaman mo ay lungkot – Lalo na kapag nasanay ka na lagi mong kasama ang iyong asawa, laging ka-kuwentuhan ang mga magulang at kapatid, laging kasama sa gimik ang barkada.. Pagkalapag pa lang ng eroplano sa bansang pagtatrabahuhan mo, parang gusto mo ng sumakay ulit, at bumalik sa iyong pinanggalingan.

After a while, you learn to deal with the loneliness, the seclusion, the isolation, and learn to move forward. Kung sa mga unang gabi na nagso-solo ka sa kwarto mo, ga-balde ang luha na lumalabas sa mata mo, pagkatapos ng ilang buwan, ga-kaldero na lang.. Hanggang sa umabot sa puntong wala ka ng maiiyak dahil sagad na. Kumbaga dehydrated na ang mga mata mo

Unti-unting napapalitan ang lungkot ng saya.. Bakit kamo? Dahil sa gabing nag-iisip ka ng malalim habang may hawak na calculator, at nagko-compute at nagko-convert ng equivalent sa peso ng sinuweldo mo, mapapangiti ka na lang. Unti unting maisasakatuparan mo na ang plano mo sa buhay..

Mabigyan ng magandang buhay ang iyong pamilya..

Makapagpundar ng bahay at ari-arian..

Ma-regaluhan ng ginto, alahas at kung anu-ano pang borloloy ang asawa mo..

Makabili ng sangkatutak na gadgets di mo naman gagamitin..

Makapag-painom ng trak trak na beer sa walang kwenta mong mga barkada..

Pero may kulang pa rin eh..

Aanhin mo ang lahat ng yan kung wala naman ang isang bagay na tunay na makakapagpaligaya sayo? Ang isang bagay na makakapagbigay ng kaganapan sa iyong ‘existence’ sa mundong ito??

Nagpapakahirap ka sa pagtatrabaho sa ibang bansa, ipon ka ng ipon para sa pamilya, eh nasaan ang pamilya kung wala ka naman anak??

Yan ang kulang sa buhay namin noon ni Mrs. Azrael, ang isang anak na makakapagbigay sa amin ng walang patid na ligaya.

Yan din ang dahilan kung bakit ’super-active’ ako sa blogging noong nagsisimula pa lang ako.

Pilit kong pinupunan ang kakulangan sa aking pagkatao sa pamamagitan ng pagku-kwento ng mga araw araw kong gawain dito, sa mga taong hindi ko naman kaan0-ano at kung tutuusin, eh wala naman pakialam sa mga pinagsasasabi ko.

May tatlong taon din, mula ng una akong nagtrabaho dito, ang pinaghintay namin ni Mrs. Azrael para makabuo ng baby. At ngayon na meron na, si AILA, unti-unti na naman may na-realize ako na bago…

I don’t need material things anymore – I have most of them already. Electronics, DSLR, Laptop, Gadgets, Helicopter, Private plane, Submarine, Laser Sword, Spaceship.. Lahat yan meron nako!

I don’t need the internet – It’s nice to surf the net from time to time, talk to friends once in a while, listen to the latest ‘chismis’ from your ‘flea market’ friends Pero sa isang pindot ng ‘OFF PC’, kaya kong talikuran ang lahat ng yan.

I don’t need to BLOG anymore (but I’m not saying I’ll stop. Maybe I will, maybe I won’t) – I have said my piece. Shared my views. And I don’t see any more reason to try and be someone I already am Repulsive, Evil, Opinionated, Talented, Mayabang, Maangas, Salbahe, Tarantado, Bastos, Walang Modo, Kupal.. Ano pa ang ang hindi nyo nakikita sa pagkatao ko? Wala na siguro.

I have a loving wife who in my honest opinion, is the best mom of all.

I have a pretty daughter, who never cease to amaze me.

MY LIFE IS COMPLETE. I DON’T NEED ANYONE OR ANYTHING ELSE. AND THAT’S THE BOTTOMLINE.

That being said, I’d like to post this ‘lil something for my daughter.. Hindi ko alam kung hanggang kailan buhay ang blog na ito. Hindi ko alam kung sa pagtanda nya eh mababasa nya pa ito. At hindi ko alam kung ito na ba ang last entry ko..

Pero, anak… My dear MARIA AILA YSABELLE.. Read the rest of this entry

Possibly Related Posts:

Comments (20)

Nakakaramdam ako….

May 02, 2009 in Daily dose of me

Alam nyo ba na malakas ang pakiramdam ko? Madali kong malaman kung ang isang taong kausap ay magiging kaibigan o kaaway. Malakas ang pang-amoy ko sa ‘bullshit’ at isang bitaw pa lang ng linya ng taong kausap, alam ko agad kung seryoso ito sa sinasabi nya o kaya eh nananarantado lang.

At malakas akong makaramdam lalo na kapag iniisip ako ng isang tao.

Nararamdaman ko ngayon yan. May nakaka-miss sa akin. Hindi lang isa, madami sila.

Aminin nyo na.. MISS NYO NA AKO AT ANG MGA ENTRIES KO ANO????? DI BA? DI BA DI BAAAAAAAA??!!!!!!!!!!!!!

Kung totoo ang pakiramdam na ito, salamat.

Dahil miss ko na rin AKO (huhlols)

Kung nagkakamali naman ako, at ang totoo pala eh hindi nyo ako nami-miss… KFINE! HINDI KO NA KAYO BATI!

Possibly Related Posts:

Comments (34)

Inspirasyon

Apr 06, 2009 in Important Announcement, Mrs Azrael, Women That Matter

Ang tagal ko ng walang blog entry. Ang totoo nyan, ayoko na talaga mag-blog. Wala na ako gana.

Sa mga ilang taong nakausap ko na at nakilala ang tunay kong pagkatao, na napagkwentuhan ng mga experiences at kung anu-ano pa.. Isa lang ang sinasabi nila..

“Az! Ang tindi! Ang dami ng pinagdaanan mo pala talaga! Masyadong makulay ang mundo mo!”

Oo, makulay talaga ang mundo ko. At sa mga nag-aakalang ang dahilan ng aking pananahimik ay ang kawalan ng mga kwento at mga pangyayari sa buhay ko na gusto kong ibahagi sa mga interesadong maki-usyoso, nagkakamali kayo.

Makulay pa rin ang mundo ko. Marami pa ring kaganapan sa aking buhay, na kung gugustuhin kong karirin, eh panalo na entry at pagkaka-interesan pa rin ng mga masugid kong taga-basa.

Pero kahit pa ituring ko na mistulang pintura ang lahat ng pangyayari sa buhay ko ngayon, paghalu-haluin ko man ang mga ito, gamitan ng pinsel at ipinta sa isang canvas para lumikha ng isang obra-maestra, hindi pa rin maganda ang kalalabasan..

Dahil may kulang…

INSPIRAYSON.

Yan ang wala.

Isang taong magbibigay sa akin ng inspirasyon para mag-blog muli. Read the rest of this entry

Possibly Related Posts:

Comments (26)

Ash Wednesday

Feb 25, 2009 in Daily dose of me

Groggy pa ako. Sa dami ng gamot na ininom ko kanina at sa tindi ng injection na painkiller para sa aking recurring problem dahil sa mataas na uric acid levels, umiikot pa ang paningin ko.