Huli kong nakita si Aila noong Pebrero pa ngayong tao na ito. Baby na baby pa ang pinsesa ko nun! Wala pang kamuwang-muwang sa paligid nya dahil almost 6 months pa lang sya noon. Puro tawa at bungisngis lang ang makikita mo sa mukha dahil hindi pa naman marunong makipag-usap.
Ang huli kong naaalala sa pagkaganda-gandang anak kong ito, eh yung pagkagising ko sa umaga, sinasabayan din nya ako. Ewan ko ba bakit ganun, basta lagi kaming halos magkasabay gumising at naging routine na naming mag-ama na salisihan naman kami sa paggambala sa pagtulog ng reyna, dahil late magising si misis azrael. Nandyan yung hampasin ni Aila sa mukha ang mommy nya, o kaya naman dakmain yung dibdib ni misis para manggising. Ako naman, syempre hindi ko naman kayang hampasin ang mukha ni Misis Azrael, kaya hanggang dakma na lang ako sa mga parteng hindi dapat dinadakma
Eto si Aila noon (click for a bigger picture)

Nakasimangot ang prinsesa dahil alam nya na paalis na ako ng araw na yan. Sya nga pala, ako yung may karga kay Aila pero hindi na ako humarap sa camera kahit na pagod na pagod na si misis azrael kasisigaw ng ‘cheese’ dahil sa totoo lang, lalong sumingkit ang mata ko noon sa kaiiyak.
Matapos ang kulang-kulang na isang taon sa pagtatrabaho dito sa ibang bansa, uuwi na naman ako para magbakasyon. Makakasama ko na naman si misis azrael at si Aila.
Mag-aadjust na naman ako dahil sa sobrang tagal naming nagkahiwalay, ang dami ng pagbabago.
Malaki na si Aila ngayon. 1 yr and 5 mos na sya sa disyembre. Lumaki si Aila na hindi ako nakagisnan, at yan ang isang matinding challenge para sa akin ngayon.
Paano kami magsasamang mag-ama sa mahigit na isang buwan na ilalagi ko sa pinas?
Read the rest of this entry
Possibly Related Posts:
AZRAEL: My lab! Love mo pa ba ako?
MRS AZRAEL: Oo naman. Bakit mo naman naitanong yan?
AZRAEL: Dahil parang nagbago ka na..
MRS AZRAEL: Loko! Hindi ah. Mahal pa rin kita tulad ng dati ano ka ba??
AZRAEL: Talaga?
MRS AZRAEL: Oo nga! Wag ka ngang mag-inarte dyan. Hindi bagay sayo.
AZRAEL: Eh kase..
MRS AZRAEL: Kase ano?? May gusto ka ba sabihin?
AZRAEL: Kase, kung talagang mahal mo ako…
MRS AZRAEL: Ano??????????????????? Read the rest of this entry
Possibly Related Posts:
Aila had her first haircut about a week ago. Masyado na raw kasi mahaba ang buhok at naiirita na ang anak ko kaya pinagupitan na ni Misis Azrael. Kinabahan nga daw si misis dahil baka sumpungin si Aila at magwala habang ginugupitan ng buhok. Surprisingly, Aila enjoyed it
Ang bait talaga ng anak ko, mana sa ama
Here are some of Aila’s first haircut photos:
Read the rest of this entry
Possibly Related Posts:
JULY 6, 2008
Ang bilis ng panahon. Natatandaan ko pa noon, problemado kami ni Misis Azrael dahil hindi kami makabuo. Hanggang sa dumating ang punto na nagdesisyon kami, na may isa sa amin ang kailangang magsakripisyo at mag-resign sa trabaho. No choice eh. Kailangan namin magkasama ng matagal para paghaandaan ang lahat. Hindi naman kase uubra yung fire na lang ng fire. Kailangang ikundisyon din ang aming mga katawan.
Thank God after almost 4 years of trying, Mrs. Azrael and I were blessed with a cute little girl we named, MARIA AILA YSABELLE. It was the most joyful time in our lives as a married couple. Hindi maipaliwanag ang saya at excitement. Walang katulad!
May ilan beses ko na rin ginawan ng entry si AIla sa blog kong ito. Obvious ba na proud na proud ako sa pagiging daddy? Aila doesn’t need any more introductions. You, my friends in the blogosphere already know who she is, and what she means to me.
Aila is my inspiration, my pride, my life.
O di ba ang cute cute ng anak ko???
Mukhang may pagkamaldita at makulit lang ano? May pinagmanahan! :p
HAPPY FIRST BIRTHDAY MARIA AILA YSABELLE!
MOMMY & DADDY LOVE YOU SO MUCH!
Possibly Related Posts:
UPDATE (Aug. 19, 2008): POSITIVA is now available as a premium download. No more free stuff sorry.
Madaming dahilan kung bakit masaya ako ngayon at nasa mood mag-party. Hayaan nyong isa-isahin ko..
Natapos na rin ang nakakabwiset na pangyayari sa buhay ko na hinding-hindi ko malilimutan. Sino ba naman ang makakalimot kung muntik ka ng mapalayas sa bansang pinagtatrabahuhan mo sa isang bagay na kahit mismo ang ang mga taong nakapaligid sayo eh hindi maipaliwanag.
I’m talking about the medical problems I had. Akala ko noong una, talagang may sakit nga ako na matindi, at dahil doon ay mapapauwi ako ng pinas. Alangya, parang ang korny naman yata na ganun-ganun na lang ang katapusan. I almost went home because of what happened. Ang nakakatakot doon, uuwi pala ako at hindi na muling makakapagtrabaho kung hindi ko ipinaglaban ang sarili ko dito.
Read the rest of this entry
Possibly Related Posts: