I am a field person. I spend 2-5 hours a day driving. Parte ng ng trabaho ko ang makipagsabayan sa kalye sa mga tarantadong local drivers dito. Minsan ko ng inireklamo ang klase ng pagmamaneho ng mga Arabo. Mga walang pakundangan sa kalye na akala mo sila lang ang may karapatan humawak ng manibela. Bukod sa walang galang sa batas trapiko, sobrang agresibo pa ang mga damuho na minsan naglalagay sa alanganin hindi lang sa buhay nila, kundi pati na rin sa kapakanan ng kanilang mga pasahero at kasabayang sasakyan sa daan.

Sa loob ng mahigit apat na taon kong pagtatrabaho dito, madami na akong nasaksihan na aksidente. Ang ilan minor road mishaps lang, ang iba naman seryoso at may casualties pa. Pero 90 percent ng nasaksihan kong mga aksidente na yan, laging mga locals ang involved at may kasalanan.Hindi ko na kailangan pang ulit-ulitin na ang dahilan kung bakit ganyan, eh dahil sa mga bobo talaga sa kalye ang mga hinayupak na ito.

Here are some photos of road accidents that I’ve witnessed. Madami pa yan, pero hindi naman all the time ready ang aking camfone Read the rest of this entry

Possibly Related Posts:

• Shuttered 013: Puso
• Shuttered 012: Madumi
• Shuttered 011: Liwanag
• Shuttered 010: Bago?
• Shuttered 009: Old Friend

Hindi sa lahat ng bagay maganda ang nauuna. Hindi sa lahat ng oras, maganda ang laging maaga. Hindi sa lahat ng linya, maganda ang laging una sa pila.

Nakasanayan ko nang gumising at umalis ng maaga para sa fieldwork. Iniiwasan ko kasing abutan ng kasikatan ng araw. 10 AM pa lang dito, talaga namang tatagaktak na ang pawis mo kapag nagbabad ka sa initan. Kaya ang ginagawa ko, habang naghihilik pa at tulo ang laway sa pagtulog ang karamihan, 4:30 AM pa lang gising na ako at mga bandang 5:30 AM, lumalabas na para magtrabaho. Read the rest of this entry

Possibly Related Posts:

• Seven Six O’ Nine
• Nakakaramdam ako….
• Ash Wednesday
• Salamat sa alaala
• Gusto ko lang sabihin…

Possibly Related Posts:

• Seven Six O’ Nine
• Nakakaramdam ako….
• Ash Wednesday
• Salamat sa alaala
• Gusto ko lang sabihin…

Muscat Festival is an annual celebration of Oman’s traditional arts, culture and heritage. It is organized by the Muscat Municipality, and is usually held at the beginning of every year, to provide the people of Oman, expatriates and tourists fun, adventure, excitement and entertainment. It is the country’s most spectacular tourist attraction, and has played a very significant role in building and supporting the country’s flourishing tourism and hospitality industry.

I’ve been a regular visitor of this festival ever since I was a kid. Oo, matagal na akong nakakapunta dito dahil ang tatay ko nagtrabaho dito ng 20 plus years. Tuwing bakasyon at Christmas break, lagi kami nagpupunta dito. Pero sa kasamaang palad, bukod sa bata pa ako noon, wala rin akong DSLR para kunan ng pics ang aking mga nakikita.

Eh ngayon meron na. So.. Ano pa hinihintay natin?? Eh di tignan na natin ang mga pics!

Click images for bigger photos.

The welcoming party. Lahat ng pumapasok sa festival grounds, eto ang unang makikita. A group of Omani musicians playing traditional music. Lively ang kanilang musika at talaga naman mapapasayaw ka. Don’t mind the people heckling at your crazy dance steps. Theirs is that bad as well hahaha!

A harvest dance of some sort. Siguro para maganda ang ani, at para umulan. Yeah right.

Mga lokal na nagbabatian. Hindi uso sa kanila ang beso-beso. Nagkakamay sila at nagdidikitan ng ilong kasama na jan ang pagsinghot at pagtatanong ng, “Helo pre. Kelan ka huling naligo??”

At syempre, mawawala ba ang picture ng camel? Hindi kumpleto ang festival kapag wala nito.

Omanis selling native jewelries and silver craft. Famous ang Oman sa quality ng silver, at napaka-intricate ng designs ng mga palamuti sa katawan.

Mga batang nag-aaral.. Ay teka, di ako sure. Baka nagtsi-tsismisan lang sila. O baka naglalaro ng tong-its. Siguro mga pasaway din ito tulad nating mga pinoys pag wala ang titser.

A typical Omani house.. ermmm… doorway pala. Sayang hindi ko nakunan ang loob ng bahay. I sooo love this pic! And oh, if you must know.. I submitted this photo in a magazine and hopefully, they will use it and pay me good money lol.

A Syrian dance troupe entertaining the crowd. Madami pang bansa ang kasama dito pero dahil sa naglibot ako, mga Syrians lang inabutan ko. If I stayed longer, I would have seen the Russians, the Dutch, Egyptians, Chinese and many more. Sayang nga lang at wala representation ang Pilipinas. Matutuwa sila pag nakakita sila ng tinikling for sure.

Festival grounds near the man-made lagoon. Nakakatuwa dito dahil feel na feel mo ang festive mood. The lights, the music, the cool breeze of the night, the smell of flowers, the smoke from barbecue grills… Haaaay…

A reproduction of Oman’s most famous castle, the Nizwa fort located 300 kilometers south of the city. Nakapunta na ako dun, at talaga naman iba ang pakiramdam kapag nakakita ka ng mga lumang gusali na gawa sa bato. One of the best tourist destinations in Oman.

A massive scale reproduction of the pyramids of Egypt. Hindi ko maintindihan kung bakit naisama ang pyramids dito, eh wala naman ganun sa Oman. Pyramiding schemes meron.

A high-flying acrobatic act from Canada. The kids love them! And I do too. Especially the girl on the pic. Seksi kase eh hahaha!

View of the man-made lagoon from afar. Simply beautiful! Romantic din. Wag lang sana matulad sa mga parks sa pinas, na pagdating ng gabi eh ginagawang motel ng mga baboy at walang modong malilibog.

Fireworks! AWESOME!!! and awesome pic too. Di ba di ba di ba??!!!!

Another photo of the fountain. ‘Nuff said.

Festival grounds again. Nakunan pati yung bat signal lol

Entrance to the Heritage Pavillions. This is where participating countries showcase their stuff ranging from handicraft to food and everything else in between. Dito ka rin makakabili ng mga produkto na gawa sa mga bansang kasali. Mura at siguradong orig!

Eto ang pavillion ng.. ng… ay nakalimutan ko. Sensya na, absent ako nung tinuro ng titser namin ang mga flags ng iba’t ibang bansa. Isang flag lang talaga kabisado ko at di ko malilimutan. Red Flag.. na buwanang naka-taas lol.

Yemen Pavilion. If you’re looking for good bargains, this is the place to be. I remember my wife buying a pair of leather shoes and a some fancy jewelries at the Yemen pavilion last year. Ang mura! Ok din ang kanilang handicraft at iba pang pang-display sa bahay.

Turkish pavilion. Dito naman matatagpuan ang pinaka-masarap na shawarma sa balat ng lupa! You haven’t experienced a real shawarma if you haven’t eaten a turkish one. Madami din good finds dito. At syempre, madami chiks na Turkish sa loob. Ang gaganda nila. Bagay na bagay sila saken nyahahaha!

This is one pavilion that disappointed me. Look at the pic closely. Indonesia and Philippines, sharing one pavilion. Wala ako paki sa Indonesia, pero hindi ba kaya ng pinas na mag-host ng sarili nilang pavilion na walang kasama??? At ang mas lalong nakakainis jan, pagpasok mo sa loob, eto ang makikita mo:

Yan ang makikita mo. Puro framed posters ng places sa pinas. Wala man lang kasamang mga pamphlets or flyers. At eto pa.. shit walang tao sa mga booths!! How do you expect a visitor taking interest in something you are promoting, if there’s no one there to talk to??? Whoever organized and planned the representation of the Philippines here should be reprimanded. You guys did a lousy job! Unf*ckingbelievable!

Umiinit na ulo ko! Kailangan ng pampa-kalma…

Ayan! Kalmado nako. Ganda eh. This is the ceiling of the Chinese Pavilion. Ramdam ko na parang sumisinghot ako ng insenso, umiinom ng tsaa at kumakain ng mami’t siopao habang mayroong nagde-demo sa harapan ko ng kung-fu.

Ferris Wheel inside MaraLand. Sayang at hindi ako nakasakay. Ganda pa naman vantage point sana to take more pics of the festival grounds.

Carousel. Ang laki nitong merry-go-round na ito. Lahat ng nanggaling jan makikita mo pasuray-suray paglabas nyaaaaa!

The Track of Death. Tawag ko lang yan sa rollercoaster ride na ito. This is the same ride that killed two people last year. Mechanical problems daw and some people got thrown off the carriage. Hindi na ako nag-attempt na sumakay, dahil ang dami may sabi na talagang nakaka-windang daw. Notice the two Omanis buying popcorn? Naisip ko lang naman, na kung kakain kaya sila ng hilaw na popcorn, at sasakay sa rollercoaster, maluluto kaya yun sa loob ng tyan nila? Hindi siguro dahil kailangan nga pala ng mantika. Watta stupid thought. Ok, shuddup!

An old-fashioned well. Noong hindi pa uso ang makinarya, ang ginagamit ng mga lokal para makakuha ng tubig sa balon ay mga donkeys. Ang mga donkeys ang humihila ng tali na nakakabit sa malaking timba na bumababa sa balon bla bla bla bla.. Syempre alam nyo na yan…. Next!

A typical Bedouin tent. Hand made ang tent na ito, at ang pinakamahalagang bagay sa buhay ng mga Bedouin’s (nomads). Palipat lipat kasi sila ng lugar, kung saan may tubig at pwede maanginain ang kanilang mga alagang kambing at tupa, doon sila. Sa disyerto, hindi lang init ang mararanasan mo. Madaming lugar dito na pag dating ng gabi sobrang lamig, at ang ganitong klaseng tent ang nagbibigay proteksyon sa mga Bedouins.. Sya nga pala, pati ata mga kambing nakikigamit ng tent na ganito at nakikitulog din. Kaya wag na kayo magtaka kung bakit amoy kambing din ang iba sa kanila.

A replica of the ship Sinbad (or Sindbad) used during his quests and travels. Trivia time muna.. Sinbad came from Oman. Sohar, Oman to be exact. Omanis are very good fishermen. Makakakita ka pa dito sa mga malalayong lugar ng mga lokal na ganitong uri ng sasakyang dagat ang ginagamit sa pangingisda.

Mga babaeng lokal na nagsasayaw ng kanilang native dance, otherwise known as ‘itaktak mo ang papaya remix’ lol. Di ko maintindihan mga pinaggagawa ng mga ito. Bawal kasi kung tutuusin na basta-basta kukuha ng pics ng mga babaeng lokal. Pero may nakita akong isang expat na kuha ng kuha, eh mas maganda camera ko sa kanya, kaya nag-showdown kami nyahahaha!

The lagoon and the fountains again. Paalis na ako nito eh, pero binalik balikan ko ang lagoon and thought of good things. Nag-imagine ako na kasama ko ang aking mga kaibigan at pamilya. Ang saya siguro. Oh well… For now, solo flight muna ako…

Goodbye MUSCAT FESTIVAL 2008! Thanks for the experience! I will be visiting you again next year!

Possibly Related Posts:

• Shuttered 013: Puso
• Shuttered 012: Madumi
• Shuttered 011: Liwanag
• Shuttered 010: Bago?
• Shuttered 009: Old Friend

Isa sa pinaka-ayokong klase ng tao eh yung mga demanding. Magpapagawa ng isang bagay sayo, tapos bibigyan ka ng deadline, at katakot-takot na instructions at utos ang gagawin, na para bang isa kang alila na bayaran. Naalala ko tuloy ang mga taong dumaan sa aking nakaraan. Mayroong akala mo eh asawa ko na kung makapag-demand na i-meet ko raw sya sa ganitong lugar, sa ganung oras, bla bla bla. Mayroon din na mag-uutos na gawin mo ito, gawin mo yun at pagkatapos mong tapusin, eh tangna hindi man lang makuhang magpasalamat at bigyan ka kahit na plastik na ngiti.

Nagmuni-muni ako kanina lang. Napangiti ako ng mapatunayan ko sa sarili na hindi pa talaga pinapanganak ang magmamando at mag-uutos sa akin ng gagawin. Hindi naman ako ganun kasamang tao. There are also times that I follow instructions by the book, give in to people’s requests, and do things that are required of me. I may not be good at dealing with people, but when work requires me to do certain things I make sure I deliver on time.

Pero ibang klase ang mga Arabo. Hindi ko maintindihan kung bakit laging nagmamadali ang mga ito. Laging speed amputa! Alam naman nila na hindi posible ang kanilang pinapagawa, tapos kung makipagtalo sayo kapag sinabi mong “it’s not possible”, eh bubungangaan ka. Ang lalakas ng boses! Sinabi ko na nga na hindi ako nakakaintindi ng Arabic, nagsisisigaw pa rin sa kanilang native language.

Sa isang banda, kasalanan din ng mga expats ito. Ewan ko ba sa mga Indians, Bangladeshis, Pakistanis, Sri Lankans at iba pang bansa na katabi nila. Hinayaan kasi nila na basta basta na lang sila utusan at sigawan ng mga arabo. Palibhasa, mababa siguro ang kanilang estado sa kanilang bansa, at nagkataon na marami talaga ang mga arabong mayayaman, kaya’t kung sigaw-sigawan sila eh ganun na lang. Nakakapanlumo. Nakakababa ng pagkatao. Naawa ako sa ibang expats kapag sinasabihan ng mga arabo na ‘walang utak’. Parang sa paningin nila eh sila lang ang magaling.

Kaso mo……

Dumating si AZRAEL sa bansang Oman…..

Tulad nga ng sinabi ko kanila lang. Hindi pa pinapanganak ang mag-uutos at magtuturing sa akin na parang alila. I have always believed that all Pinoys shouldn’t allow themselves to be subjected to this form of humiliation. Yung sisigawan ka in public. Uutusan ka kahit na kaya naman nilang gawin. Tatawagan ka in the middle of the night and ask if you already finished the project. Pag sinabi mong hindi, bubungangaan ka na naman, na nagiging dahilan para maputol ang magandang panaginip mo tungkol sa mahal mo sa buhay na naiwan mo sa Pilipinas.

Sobra na eh. Almost 4 years pa lang ako dito, pero hindi ko na ma-take ang pagiging demanding nga mga lintek na Arabo na ito. Madaming beses na na nakipagtalo ako sa mga lokal. Akala mo kung sino ang mga hinayopes. Puro bunganga ang pinaiiral, ayaw paganahin ang utak. Kapag hindi kayo nagkasundo at hindi mo nasunod ang gusto, tatakutin ka pa at sasabihing “If you will not do it, I give this project to another!” (mali English eh no? Sila yan hindi ako)

Aba aba. Ako pa ang tinakot. Sinigawan ko nga at sinabing, “Fine. Give it to someone else, You think I give a fuck?” Putragis, natatawa na lang ako sa reaksyon. Porke narinig ang salitang ‘fuck’ ang pagkakaintindi ata eh may sexual undertone ang aking sinabi. Sagutin ba naman ako ng “Yes! Yes! I like fuck! Where? What kind of girl is this for fucking?” Bwakanasyett mga bobo. Akala mo kung sino eh kung ikukumpara mo sa grade 1 na pinoy, mas nakakaintindi pa ng di hamak ang bata.

I can’t stand the arrogance, self-importance and superiority kuno ng mga taong ito. Naubos na pisi ko. Eh paano ba naman.. Ang sarap ng tulog ka kanina. Around 2 am, my phone rang. Nagulat ako at halos mapabalikwas sa kinahihigaan. Akala ko tawag from misis azrael. Tingin muna sa relo. 6 am na pala sa pinas. Baka si misis nga.

Walangya. Yung isang client pala. Tumawag ng alanganin oras para ipaalala sa akin na nakausap daw nya ang boss ko at nangako si bossing na first thing in the morning, ready na ang kanyang documents at drawings. He woke me up to tell me that he needs the document at his office before 8 am, dahil may meeting daw sya. Paano magiging ready??? Eh hindi pa nga nasisimulan. Paano masisimulan? Eh tambak ako ng trabaho. Bakit kasi may schedule na nga akong ginawa, para smooth ang trabaho ko, eh araw-araw binabago ng bossing ko na isa ring tukmol at bopols!

Hinayaan ko na lang magsalita ang client. Yes lang ako ng yes. Afterwards I asked him, “Are you done talking now?”. He said “yes”. And then I said…

“Ok, hear me out Mr. Saud Al Harthy. There is no way I can finish your site in one day. Let me tell you the reasons. First, it is very far from where I am. 2nd, It’s in the middle of nowhere, and it will take me half the day to find the location by GPS for it is not accessible by road. I have to traverse mountains and rivers and try and find the best way to reach it. 3rd, Even if I’m there by noon, I can’t finish a 1 million sq.km site. And lastly, I only found out about this project last night when my boss called me while I was taking a dump. So don’t expect me to weave my magic and finish your documents by 8 am. If you will insist on it, and continue bossing me around, I suggest you talk to my boss, and air your grievances and complaints to him. I don’t have time to listen to him in the first place, so what made you decide to call me and think that I’d listen to your crap? Didn’t he tell you that I hate arrogant son-of-a-bitches like you who call in the middle of the night, and disturb my precious sleep?”

Biglang hirit si mokong.. “You know…”

Putangina hindi ko na hinayaan pang makapagsalita. Narindi na ako eh. Parang nakikipag-iskrima yung dila sa ngipin nya at wala din naman akong maintindihan. Sing-tigas ng marble ang ingles anak ng pating!

“Wait. Im not done talking yet Mr. Al Harthy. When people like you talk, even if it’s pure nonsense, I listen. Now, I’m the one talking and I expect you to treat me with the same respect and civility as I did you. Please listen to me well because this is for your own good. You might actually get something out of this, and thank me in the end. Now, if you’re really thick headed like what I presumed you to be, then there’s no point in this conversation. You might as well look for another consultancy firm to do it for you. I am not interested to do it anymore simply because u got on my nerves. If my boss will side with your bullshit, then I’ll gladly submit my resignation letter tomorrow. But you have to believe me when I tell you that, he can’t afford losing a workaholic and efficient person like me. But might severe his ties with a client if forced, for it is the most logical thing do to, to survive in this daily struggle called life. And if I may add, I don’t appreciate someone calling me, while I’m dreaming of my baby daughter! Have I made myself clear???”

…….

Hello….

Hello? Mr. Al Harthy?…

Still there?….”

Yuhuuuu! Earth calling Mr. Al Harthy!

HELLO??????????!!!!!!!!!!!!!

………..

BINABAAN AKO NG TELEPONO NG HINDOT…

Possibly Related Posts:

• Dedma
• Shuttered 008: Road Accidents In Oman
• Busy
• ESTUPIDA
• Lion King